
Vorige week kwam de president van een groot wijnmakersconsortium onverwacht op bezoek.
Gianluca Morino berichtte via Twitter dat 'ie in de buurt (lees: Luxemburg) was. En dus spraken we af in Nijmegen voor een lunch bij het Vlaams Arsenaal alwaar de bediening er net zo goed niet had kunnen zijn. Aandacht nul, service nul, vriendelijkheid nul. De huiswijn, een Merlot uit Frankrijk, viel verrassenderwijs wel reuze mee.
Na een heel leuk gesprek, waarbij ook
Wining&Dining aanwezig was, bedachten we dat we wel eens konden gaan kijken bij de wijnkopers van 2009:
Wijnkoperij P. de Bruijn.
Dat doen we wel vaker met Italianen. Ze meenemen naar een Gall&Gall en een Makro en ze een beetje laten schrikken van alle wijnen die er al in Nederland zijn.
Maar deze keer bleek dat niet zo'n goed idee, want hoewel de openingstijden anders deden vermoeden, werden we door de mevrouw die de deur opendeed, aangekeken alsof we Jehova-getuigen waren en werd de deur maar met moeite verder voor ons opengedaan.
Een behulpzame jonge magazijnmedewerker leidde ons in eerste instantie nog heel kort even rond, althans dat poogde hij want na 100 meter werd hij overruled door een tweede chagrijnige mevrouw die ons eigenlijk heel bot weer naar buiten dirigeerde.
Buiten excuseerden wij ons richting meneer Morino voor een knap staaltje Nederlandse ongastvrijheid. Of moeten we zeggen Franse arrogantie?

Wij konden alledrie niet begrijpen dat je niet trots bent op de producten die je voert. Wat heb je te verbergen, wat wil je niet laten zien? Op de site van Wijnkoperij P. de Bruijn staan toch ook gewoon hun wijnen? Zelfs de huiswijn van de Hoefslag die nu in de aanbieding is voor 7,80 euro per fles. Rare bedrijfsvoering daar in Nijmegen.
Gelukkig zien wij het heel anders. Wijn moet open en eerlijk zijn.